Ο Ερώμενος Εκτύπωση

ψαλίδι

"Ο Ερώμενος"

 

(Διαβάστε το σενάριο, πατώντας πάνω στον τίτλο)

 

Σημείωμα

 Ποια είναι τα πραγματικά αίτια που οδηγούν μια γυναίκα στη δημιουργία σχέσης με νεότερο σύντροφο; Στον μονόλογο του νεαρού άντρα περιγράφεται μια τέτοια σχέση, στη διάρκεια της οποίας εντείνονται αντί να επουλώνονται τα τραύματα της υφέρπουσας παθολογίας. Πρόκειται για μια σχέση «ναρκισσιστικού» χαρακτήρα, όπου η γυναίκα βλέπει τον νεαρό άντρα ως ένα «μέσο» εκτόνωσης συναισθημάτων και κάλυψης εσωτερικών κενών, και το αντίστροφο.

Τα πρόσωπα του έργου – ο νεαρός άντρας και η μεγαλύτερη κατά πολλά έτη σύντροφός του, η Σίσι - εμπλέκονται σε ένα «ερωτικό παιχνίδι», όπου το σώμα γίνεται «αντικείμενο», προέκταση εαυτού του ενός για τον άλλο, με αποτέλεσμα να χάνεται κάθε πιθανότητα ψυχικά υγιούς σύνδεσης.

Τη σκηνή «εξουσιάζει» μόνο ο νεαρός άντρας, καθώς η σύντροφός του δεν εμφανίζεται πουθενά στη διάρκεια του έργου. Η «τολμηρή» ένδυσή του – το γυμνό σώμα του καλύπτει (εκτός από τις δύο τελευταίες πράξεις) μονάχα ένα σεντόνι – και τα λουστρίνια παπούτσια του να αποτελούν το αθάνατο σύμβολο ενός «αρρωστημένου φετιχισμού» συμπληρώνουν και αποκαλύπτουν μια φιγούρα «ερωτική», όπου ο ψυχικός ακρωτηριασμός ξεδιπλώνεται μέσα από «πολλαπλούς οργασμούς» και βαθιές εξομολογήσεις προς το κοινό.

Σε μια σχέση «τρόπαιο», όπου απουσιάζει παντελώς κάθε σοβαρότητα και σεβασμός, είναι καταδικασμένα, εκ προοιμίου, τα δύο πρόσωπα να μείνουν για πάντα «ξένοι» ο ένας για τον άλλο.

«Υπάρχει, άραγε, οικειότητα στη ζωή, αδέλφια μου; …

(σβήνει το τσιγάρο του στο πάτωμα)

»Μια αίσθηση που δεν χάνεται ποτέ. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, την κουβαλάς επάνω σου, σαν καταδίκη … Σαν κατάρα …», θα πει, στο τέλος του έργου, ο νεαρός άντρας, για να δώσει ένα τέλος και στη δική του «μοιραία» ζωή.

Τα μάτια του θα στραφούν στην εικόνα του Εσταυρωμένου, που κρέμεται πάνω από το διπλό κρεβάτι του, αναζητώντας εκεί, στο ύστατο ψυχορράγημα, τη «διαβεβαίωση» ότι, ακόμη και έτσι, ο «πτωτικός άνθρωπος» δεν «πεθαίνει», αλλά μάλλον «αναγεννάται» …

»Πεθαίνω, Θεέ μου! …

(στο πάτωμα πεσμένος) Όχι …. Όχι, αγάπη μου …. Δεν πεθαίνω …

Είμαι ακόμη ζωντανός!… »


Η συγγραφέας

Ελένη Σεμερτζίδου